|
|
|
afb. boven: Kris Spinhoven, Dode arm van de Lek, olieverf, augustus 2007
|
 |
Regen, wind, sneeuw of de brandende zon: niets kan de kunstenaars in deze tentoonstelling verhinderen om dáár te schilderen, waar zich een fraai uitzicht aandient. Zij trekken erop uit, in de auto of per brommer, met hun schildersmaterialen compact opgeborgen in een kist, doos of rugzak, om naar mooie of interessante plekken te zoeken.
Waar het deze schilders om gaat, is dat ze een onderwerp het meest direct op doek of papier kunnen zetten door buiten te werken. Zij willen het licht, de kleuren en de sfeer van een bepaalde plek op een bepaald moment weergeven. Om een landschap voelbaar te maken in een schilderij of tekening is het nodig het eerst zelf te doorleven. Een foto maken voldoet voor hen niet: het gaat om het aanwezig zijn met alle sensaties die daarbij horen.
Traditie
De traditie van het schilderen in de openlucht is springlevend en dat laat deze tentoonstelling in het Stadsmuseum Woerden zien. Het buiten tekenen van studies was al eeuwenlang in zwang en het schilderen in de openlucht is in de 19de eeuw begonnen in Frankrijk door de schilders van Barbizon. In ons eigen land waren het kunstenaars als Willem Roelofs (1822-1897), Jan Hendrik Weissenbruch (1824-1903) en Paul Gabriël (1828-1903) die het buiten werken onontbeerlijk vonden om een landschap naar de waarheid op doek te zetten.
Schilderden de 19de-eeuwse buitenschilders vooral idyllische, onbedorven landschappen, de schilders uit onze tijd betrekken ook gebieden in hun werk die minder ‘schilderachtig’ aandoen, zoals havens, bedrijventerreinen en moderne stadswijken. Deze schilders zien de schoonheid in het ogenschijnlijk lelijke, want ook daar speelt het licht met de vormen en ook daar zijn fraaie composities te ontdekken.
Over de kunstenaars afzonderlijk:
Joanna Quispel (1952, atelier in Amsterdam)
Joanna Quispel is de enige kunstenaar in deze tentoonstelling die niet met verf werkt, maar met pastelkrijt. Ze reist veel in binnen- en buitenland, op zoek naar landschappen om te verbeelden. Haar pastels hebben kleine formaten. Dat maakt het voor Quispel mogelijk om ze in een ochtend of middag buiten te maken bij één bepaalde weersgesteldheid.
Gertjan Scholte-Albers (1971, atelier in Winsum)
Gertjan Scholte-Albers schildert bossen en landschappen, voornamelijk in Groningen en Drenthe. Met zijn brommer, waaraan een zelfgemaakte kar met ezel en schildersspullen vastzit, zoekt hij naar geschikte plekken. Hij speelt met kleurgebruik, bijvoorbeeld door de nadruk te leggen op één kleur uit het geheel van waargenomen kleuren. Werken veel en plein air-schilders op bescheiden formaten, Scholte-Albers schrikt niet terug voor grote stukken.
Ruud Spil (1961, atelier in Blaricum)
Ruud Spil is een bevlogen schilder van vooral koeien en soms kleinvee zoals paarden, schapen en geiten. Hij werkt het liefst in stallen, weilanden en op veemarkten en -keuringen. Buiten schildert Spil met behulp van een zelfgemaakt schilderkistje. In de binnenkant van de deksel kan een plankje worden gezet dat fungeert als drager van een olieverfschets.
Kris Spinhoven (1959, atelier in Amsterdam)
Kris Spinhoven schildert in Nederland en Frankrijk. Haar onderwerpen zijn zeer uiteenlopend, van weidse Alpengezichten tot besloten tuinen, van de stad Amsterdam tot de golven in de zee bij Scheveningen. Zij waagt zich ook aan door clichébeelden ‘besmette’ onderwerpen, zoals bollenvelden, die ze op nuchtere wijze weet te weer te geven.
Hans Versfelt (1968, atelier in Breda)
Ook Hans Versfelt is een zeer veelzijdige schilder. Hij schildert in weiden, aan het water, in het Moerdijkgebied, in duinen enzovoorts. Ook alledaagse dingen neemt hij tot onderwerp, zoals een zitbankje aan het water of een stukje braakliggend bouwland in West-Brabant. Versfelt voelt zich in de traditie van de 19de-eeuwse en plein air-schilders staan.
Robert Vorstman (1975, atelier in Amsterdam)
Robert Vorstman schildert enerzijds stadsgezichten, zeegezichten en waterlandschappen, zonder enige menselijk aanwezigheid of andekdote. Anderzijds maakt hij figuurstukken van mensen, bijvoorbeeld aan het strand. Zijn toets is levendig en direct en hij weet met minimale middelen een tafereel tot leven te wekken.
Afb. onder: Gertjan Scholte-Albers bij een schilderij in wording. Foto: Hans Sas |
 |
|
|
